Το τελευταίο αντίο του ήλιου .

To δειλινό πέφτει απαλά σα χιόνι.
Ξωπίσω το μυαλό ακολουθεί στ αδιάβατα γι αυτό μονοπάτια να διαβεί.
Θέλει να ταξιδέψει να βρεί τη μαύρη νύχτα και πέρα απ αυτή το φως.
Θέλει να χορέψει με τις νεραίδες του ποταμού να τις κλέψει τα όνειρα ,να κόψει νάρκισσους κι ανεμώνες απ τα ασάλευτα νερά της λίμνης.
Θέλει να ακούσει τη μουσική του αγέρα που κυνηγάει τη θύελα,να πλυθεί απ το νερό της καταιγίδας να δει άλλους ορίζοντες.
Τίποτε δε θα ξεχάσει ,τίποτε δε θα πετάξει σα τελέψει το ταξίδι.
Θα γυρίσει μες την αυγή κι όλα θα γίνουν μνήμη,κι αυτη θα ακολουθεί κάθε καινούργιο δειλινό να ξαναζήσει το ταξίδι.

Nicos - Muwashah

ΠΙΚΡΗ ΑΛΗΘΕΙΑ

Μέχρι να μαζέψω λίγη υπομονή
να τρέξω να προφθάσω του ανέμου την πνοή
απ'τα λιβάδια να κόψω λουλούδια
κι αγάπης ν'ακούσω τραγούδια
στη θάλασσα να βρω κοχύλια
να φιλήσω γλυκά δύο χείλια
εξήντα χρόνια πέρασαν και μ'άσπρισαν με γέρασαν.
Δεν έχω τώρα αντοχή τον άνεμο να φθάσω
να πάρω πίσω τ'άνθη μου
να πάρω τα κοχύλια
να φιλήσω γλυκά τα δυο χείλια.

το όνειρο

Λύγισα στο άκουσμα της φωνής του ανέμου κι έτρεξα ξωπίσω του,
έτρεξα να κυνηγήσω μαζί του το όνειρο.
Περπάτησα σε σκοτάδι και φως.
Βγήκα μπροστά του να φθάσω πρώτη τ' άγγιξα κι έγινε δικό μου.
Τώρα είναι ανάμνηση.
Έζησα τη μέρα και θαρρούσα το βράδυ αργεί,
με κυνήγησε ο χρόνος και φοβήθηκα,
τι φρικτός που είναι,πόσο άσπλαχνος,
τρέχει σαν τον άνεμο όλα τα σαρώνει,
ψεύτης γεμάτος υποσχέσεις που δεν κρατά.
Σίγασε άνεμε δεν σε πιστεύω πια , δεν είμαι συνταξιδιώτης σου,
δεν σε φοβάμαι, μη με κυνηγάς.
Δε βλέπεις; πάτησα στη γη.
Άνθισαν κόκκινα λουλούδια στον κάμπο της λήθης.