Σκιές

Συντροφιά η σιωπή θα γενεί για το χλωμό φεγγάρι κι οι σκιές μόνιμο μαύρο πέπλο τ ουρανού και της ψυχής,φως κι ελπίδες αντάμα ξένες με θωρούν κι όλο μακραίνουν κι όλο πηγαίνουν σε μια γωνιά τ ουρανού να σταθούν νάβρουν φωλιά να κρυφτούν.

Θύμησες.

Ξέφτια από θύμησες άχρωμα κείτονται σε μια γωνιά του νου,
σκιάζονται το φως,τρεμοσβήνουν σα τη φλόγα στο καντήλι
πούχει σωθεί το λάδι,
σε λίγο θα τις πνίξει το σκοτάδι.
Κι ήταν κάποτε γεμάτες από άνοιξη.

Στερνή ανάσα.

Μαράθηκε το ρόδο πλάι στο άδειο ποτήρι
δε μοσχοβολά
Η στερνή του ανάσα πλανιέται τώρα μόνη
κι η εικόνα του βούλιαξε κι αυτή στον πάτο της σκέψης.

Προσμονή.

Μάταια περιμένεις και μάταια ελπίζεις
κανείς δεν σου χαρίζει ένα σ αγαπώ χωρίς αντάλαγμα
κανείς δεν σου γεμίζει την ψυχή αδειάζοντας τη δική του.
Ούτε αχτίδα φωτός θάρθει να σου διαλύσει το σκοτάδι που σε καλύπτει
χωρίς να σε τυφλώσει ,παρά μόνο η σιωπή και κείνη χαμογελώντας ειρωνικά.
Κι όμως εσύ περιμένεις, πιστεύεις πως κάποιος ,κάπου,, σε ψάχνει,
κι ονειρεύεσαι το ηλιοβασίλεμα που θα σε ταξιδέψει σε τόπους μαγικούς
που δυστυχώς δεν υπάρχουν.
Μάταια περιμένεις και μάταια ελπίζεις.

Λήθη.

Φόρεσα το μαύρο φουστάνι και κίνησα για το ταξίδι της λήθης

έπνιξα την ψυχή μου.

Έκλεισα μάτια κι αυτιά μη κι ακούσω τις σειρήνες,

σκεπάστηκα με μαύρα πέπλα μη με δουν να κλαίω.

Κίνησα κόντρα στον άγριο άνεμο δίχως κουπιά να διαβώ σκοπέλους,

σκληρός ο πηγεμός μου,δίχως πανί πόσο μακριά θα φθάσω;