Τα γιατί.

Μόνη στην αυλή,θλίβομαι,τι αναζητώ;
βράδυασε ,φύγαν τα χρώματα ο ουρανός εδάκρυσε μαζί του κι εγώ.
Προσεύχομαι κι έχω την αίσθηση ότι επικοινωνώ με το σύμπαν,με τ άστρα,τα κοιμισμένα πουλιά,με τα ποτάμια που τρέχουν ασταμάτητα,με τ αγέρι.
Σκυφτά τα δέντρα στην ορμή του σα τη ζωή μου.
Σκέφτομαι τι αναζητώ
μέσα στο βάθος της ατέλειωτης νύχτας δίχως το φως των αστεριών;
Γιατί αφήνω τη σιωπή να λευτερώσει το νου για να ψάξει να βρει τα γιατί,τα χιλιάδες γιατί που δεν απαντήθηκαν.
Κι ύστερα ξανά προσευχή να γυρίσει ο νους απ το ταξίδι.
Γιατί έτσι΄... είναι η απάντηση σ αυτό που αναζητώ.

Το σκοτάδι του νου καταπίνει τις σκέψεις,δε βρήκε απάντηση στα γιατί τα πολλά,γιατί λίγοι τυχεροί θα ακούσουν βοές,οι πιο πολλοί χορτασμένοι σιωπές γέρνοντας να ξαποστάσουν θα σβήσουν.

Μέσα από τα σύννεφα πρόβαλλε ένα θλιμμένο φεγγάρι,μπρός μου η στράτα του χορεύει στην ανήσυχη θάλασσα.Στέκω βουβή στη μοναξιά μου και σκέφτομαι,γιατί όλο δρόμους ψάχνω να διαβώ και η ανάζητηση δεν έχει τελειωμό;Με πνίγουν οι μοναχικές βραδειές κι ας το ελπιδοφόρο φεγγάρι μου γνέφει από ψηλά. Πιότερο φοβάμαι το αύριο πως θάναι. Προσπαθώ να αφήσω τη ζωή μου να κυλήσει στο ποτάμι κι ας μη ξέρω που θα βγάλει.
Κουράστηκα να αναρωτιέμαι τι θα μπορούσα νάχα κάνει για να σε κρατήσω.Αρχίζω να θυμάμαι...αρχίζω να ξεχνώ.Δύσκολο πράγμα ο έρωτας...Δεν υπολογίζει ποτέ όσα μας λείπουν..ποτέ... Με λίγες αναμνήσεις αγκαλιά με λίγα όνειρα.

Στις σιωπές της νύχτας μνήμες ξεπηδούν φωλιασμένες στα συρτάρια του νου καιρό τώρα,είναι της όμορφης νιότης,γαλήνιες οι θάλασσες,γλυκό το χαμογιέλιο,θαρρείς λείπαν οι έγνοιες. φωτεινά τα μάτια.Μια υπόσχεση δόθηκε οι στιγμές της ζωής την ξεχάσαν. Μη ψάχνεις να βεις τι θα δεις σα θαρθείς.

Είναι κάτι στιγμές που το κενό πληθαίνει γίνεται ένα με το απέραντο το μη υπαρκτό, παύουν τα συναισθήματα,το απόλυτο τίποτα γίνεται κυρίαρχος.Η σκέψη μετέωρη ανάμεσα στο τώρα στο πριν,βουβή στο μετά.Αλήθεια υπήρξα;σαν ονειρο ο καιρός ο δικός μου. Γλυκόπικρη η γεύση,καποιες φορές λείπει κι αυτή.Τι γύρεψα;τι βρήκα;τόσος δρόμος που ήμουν και δε με είδα;κι αυτοί οι άλλοι οι συνοδοιπόροι γιατί δεν ήταν πλάι;μόνη πορεύτηκα ,στο διάβα μου τραχειές οι πέτρες ,οι άνεμοι κόντρα κι εγώ θεατής της ζωής μου.

Σκέψεις.

H νύχτα που για άλλους είναι ανάπαυση για μένα είναι σύναξη σκέψεων,είναι ο καθρέπτης που στήνω κι απέναντι του η ψυχή μου,γυμνή.
Κουβεντιάζω μαζί της ,είναι φορές που δακρύζουν τα μάτια,και λυπάμαι,και θυμώνω.Είναι που έπαψα να ελπίζω. Το μόνο χαμογιέλιο σα γκριμάτσα δικό μου,κι η χαρά ειρωνική με θωρρεί.Τη λυπάμαι,με λυπάμαι.Σκεπάζω τον καθρέπτη κι αυτή λουφάζει μέσα μου.Αύριο πάλι απ την αρχή.

Η χαρά της ζωής είναι να ξυπνάς το πρωί να βλέπεις τον ήλιο γεμάτο ελπίδες ,
να προσμένεις το δειλινό, να αναμετράς τις χαρές ,να ονειρεύεσαι πως κάποιος κάπου σε σκέπτεται και ονειρεύεται μαζί σου,να ταξιδεύετε μαζί σε ταξίδια του νου
και όχι να σε λυπούνται για τις χαρές που δεν έζησες,
όχι στο να βρίσκεις διέξοδο σ ένα ποτήρι κρασί η σ ένα δρόμο χωρίς τελειωμό
.

.

Χλωμή σα το φθινόπωρο έτσι ταιριάζει στην ψυχή τη μοιρασμένη,
τη σπασμένη σε κομμάτια,ίδια μα κρύσταλλα σε παλάμες κλειστές.
Σκυφτή μοιάζει μ ιτιά, σα τις κορφές κυπαρισσιών λυγά.
Ριγεί στο φύσημα τ ανέμου.
Κι όμως πέταγμα είχε των πουλιών στο χάραμα της μέρας.
Είχε τη χάρη τ αετού ,τα χρώματα του τόξου.
Τα λούλουδα της άνοιξης είχε για φυλαχτό της.

Σεργιάνιζα σε ένα ιστολόγιο δικό μου προσπαθώντα ς να καταλάβω τα συναισθήματα μου εκείνο το διάστημα.
Έγραφα,έγραφα μα όλα μιλούσαν για σιωπή.Διοχέτεβα τις σκέψεις μου στο σύμπαν νομίζοντας θα πάρω απαντήσεις.
Άγνωστη διάβαινα στράτες ελπίζοντας να ακούσω βοές.
Έψαχνα χαμένες λέξεις ακολουθώντας το τραγούδι του ανέμου. Σεργιάνιζα σε δειλινά ψάχνοντας πέρα απ αυτά.
Αφέθηκα στο χάιδεμα του ήλιου και μ έκαψε.
Αναρριχήθηκα σε βουνά μα έπεσα σε γκρέμια...
Διάβηκα ποταμούς μα χάθηκα στη δύνη τους.Σε σοκάκια ανήλιαγα
περιδιάβαινα ψάχνοντας χαραμάδα να μπεί το φως..
Θέλησα ν αγγίξω ψυχές μα έχασα τη δική μου.Πίστεψα σε λόγια αγνοώντας τη δύναμη των έργων.Θάρρεσα πως πέταγα μα πατούσα στη γη.
Όλα αυτά τάνιωσα διαβάζοντας τα γραφόμενα μου.
Έχασα πραγματικό χρόνο ζωής πιστεύοντας πως ζούσα το όνειρο. Ίσως το νιώσεις το πως ίσως και όχι.
Δεν είμαι παράλογη,ούτε παράξενη.
Διαφορετική ναι.
Μ αγγίζουν οι στάλες της βροχής,ένα ανθισμένο ρόδο της αυγής.

Ανελέητος ήλιος άφησε στο σκοτάδι κάμαρες που στέγαζαν λησμονημένους,κλειστές χαραμάδες και ο θόρυβος σμίγει με τη σιωπή που τον νικά.Τριγύρω λείψανα.απομεινάρια.

Θύελλες πνίξαν τα αισθήματα,αφάνισαν τις ελπίδες.

.

Nα μιλήσω για τα λάθη;
Για τις υποχωρήσεις;για τις αδυναμίες;
Τόσα πολλά σωρός ξωπίσω μου.
Πισωγυρνώ,γιατί; τι τάχα θα διορθωθεί;το τώρα μ απειλεί πιότερο απ το χτές.
Αγονη η ψυχή λησμόνησε πως ειναι τα αλώνια που δίνονται οι μάχες,χωμάτινα θαρρώ,
με βλέπω καταμεσίς πλάι στη νοητή γραμμή κι απέναντι μου πάλι εγώ ,
ποιός νικητής;ποιός ηττημένος;

Ταξίδι ψυχής.

Μερικές φορές αγκαλιάζεις σφιχτά τα κομμάτια της ψυχής σου και προχωράς.
Ο δρόμος σου μια έρημος αχανής με παραδεισένιες οάσεις στο διάβα της για να ξαποστάσει η ψυχή σου.
Αλλοτε συννεφιασμένη κι άλλοτε ηλιόλουστη η μέρα μετράει το χρόνο μαζί με τις λύπες και τις χαρές που κουρσεύουν τη ζωή σου.
Στο διάβα σου άνθρωποι σκυθρωποί μα και χαμογελαστοί αγναντεύουν τον ορίζοντα.
Κάποιοι,περνώντας δίπλα σου αγγίζουν την καρδιά σου,άλλοι πάλι περνούν απαρατήρητοι.
Εγκάρδιοι και αληθινοί χαιρετισμοί στο κάθε σου βήμα μα και ψεύτικα χαμόγελα που σου χαρίζονται υποκριτικά.
Ομως εσύ στο ταξίδι σου έχεις μάθει.