Είναι κάτι στιγμές που το κενό πληθαίνει γίνεται ένα με το απέραντο το μη υπαρκτό, παύουν τα συναισθήματα,το απόλυτο τίποτα γίνεται κυρίαρχος.Η σκέψη μετέωρη ανάμεσα στο τώρα στο πριν,βουβή στο μετά.Αλήθεια υπήρξα;σαν ονειρο ο καιρός ο δικός μου. Γλυκόπικρη η γεύση,καποιες φορές λείπει κι αυτή.Τι γύρεψα;τι βρήκα;τόσος δρόμος που ήμουν και δε με είδα;κι αυτοί οι άλλοι οι συνοδοιπόροι γιατί δεν ήταν πλάι;μόνη πορεύτηκα ,στο διάβα μου τραχειές οι πέτρες ,οι άνεμοι κόντρα κι εγώ θεατής της ζωής μου.