Μέσα από τα σύννεφα πρόβαλλε ένα θλιμμένο φεγγάρι,μπρός μου η στράτα του χορεύει στην ανήσυχη θάλασσα.Στέκω βουβή στη μοναξιά μου και σκέφτομαι,γιατί όλο δρόμους ψάχνω να διαβώ και η ανάζητηση δεν έχει τελειωμό;Με πνίγουν οι μοναχικές βραδειές κι ας το ελπιδοφόρο φεγγάρι μου γνέφει από ψηλά. Πιότερο φοβάμαι το αύριο πως θάναι. Προσπαθώ να αφήσω τη ζωή μου να κυλήσει στο ποτάμι κι ας μη ξέρω που θα βγάλει.
Κουράστηκα να αναρωτιέμαι τι θα μπορούσα νάχα κάνει για να σε κρατήσω.Αρχίζω να θυμάμαι...αρχίζω να ξεχνώ.Δύσκολο πράγμα ο έρωτας...Δεν υπολογίζει ποτέ όσα μας λείπουν..ποτέ... Με λίγες αναμνήσεις αγκαλιά με λίγα όνειρα.