Χλωμή σα το φθινόπωρο έτσι ταιριάζει στην ψυχή τη μοιρασμένη,
τη σπασμένη σε κομμάτια,ίδια μα κρύσταλλα σε παλάμες κλειστές.
Σκυφτή μοιάζει μ ιτιά, σα τις κορφές κυπαρισσιών λυγά.
Ριγεί στο φύσημα τ ανέμου.
Κι όμως πέταγμα είχε των πουλιών στο χάραμα της μέρας.
Είχε τη χάρη τ αετού ,τα χρώματα του τόξου.
Τα λούλουδα της άνοιξης είχε για φυλαχτό της.

Σεργιάνιζα σε ένα ιστολόγιο δικό μου προσπαθώντα ς να καταλάβω τα συναισθήματα μου εκείνο το διάστημα.
Έγραφα,έγραφα μα όλα μιλούσαν για σιωπή.Διοχέτεβα τις σκέψεις μου στο σύμπαν νομίζοντας θα πάρω απαντήσεις.
Άγνωστη διάβαινα στράτες ελπίζοντας να ακούσω βοές.
Έψαχνα χαμένες λέξεις ακολουθώντας το τραγούδι του ανέμου. Σεργιάνιζα σε δειλινά ψάχνοντας πέρα απ αυτά.
Αφέθηκα στο χάιδεμα του ήλιου και μ έκαψε.
Αναρριχήθηκα σε βουνά μα έπεσα σε γκρέμια...
Διάβηκα ποταμούς μα χάθηκα στη δύνη τους.Σε σοκάκια ανήλιαγα
περιδιάβαινα ψάχνοντας χαραμάδα να μπεί το φως..
Θέλησα ν αγγίξω ψυχές μα έχασα τη δική μου.Πίστεψα σε λόγια αγνοώντας τη δύναμη των έργων.Θάρρεσα πως πέταγα μα πατούσα στη γη.
Όλα αυτά τάνιωσα διαβάζοντας τα γραφόμενα μου.
Έχασα πραγματικό χρόνο ζωής πιστεύοντας πως ζούσα το όνειρο. Ίσως το νιώσεις το πως ίσως και όχι.
Δεν είμαι παράλογη,ούτε παράξενη.
Διαφορετική ναι.
Μ αγγίζουν οι στάλες της βροχής,ένα ανθισμένο ρόδο της αυγής.

Ανελέητος ήλιος άφησε στο σκοτάδι κάμαρες που στέγαζαν λησμονημένους,κλειστές χαραμάδες και ο θόρυβος σμίγει με τη σιωπή που τον νικά.Τριγύρω λείψανα.απομεινάρια.

Θύελλες πνίξαν τα αισθήματα,αφάνισαν τις ελπίδες.

.

Nα μιλήσω για τα λάθη;
Για τις υποχωρήσεις;για τις αδυναμίες;
Τόσα πολλά σωρός ξωπίσω μου.
Πισωγυρνώ,γιατί; τι τάχα θα διορθωθεί;το τώρα μ απειλεί πιότερο απ το χτές.
Αγονη η ψυχή λησμόνησε πως ειναι τα αλώνια που δίνονται οι μάχες,χωμάτινα θαρρώ,
με βλέπω καταμεσίς πλάι στη νοητή γραμμή κι απέναντι μου πάλι εγώ ,
ποιός νικητής;ποιός ηττημένος;

Ταξίδι ψυχής.

Μερικές φορές αγκαλιάζεις σφιχτά τα κομμάτια της ψυχής σου και προχωράς.
Ο δρόμος σου μια έρημος αχανής με παραδεισένιες οάσεις στο διάβα της για να ξαποστάσει η ψυχή σου.
Αλλοτε συννεφιασμένη κι άλλοτε ηλιόλουστη η μέρα μετράει το χρόνο μαζί με τις λύπες και τις χαρές που κουρσεύουν τη ζωή σου.
Στο διάβα σου άνθρωποι σκυθρωποί μα και χαμογελαστοί αγναντεύουν τον ορίζοντα.
Κάποιοι,περνώντας δίπλα σου αγγίζουν την καρδιά σου,άλλοι πάλι περνούν απαρατήρητοι.
Εγκάρδιοι και αληθινοί χαιρετισμοί στο κάθε σου βήμα μα και ψεύτικα χαμόγελα που σου χαρίζονται υποκριτικά.
Ομως εσύ στο ταξίδι σου έχεις μάθει.