Σεργιάνιζα σε ένα ιστολόγιο δικό μου προσπαθώντα ς να καταλάβω τα συναισθήματα μου εκείνο το διάστημα.
Έγραφα,έγραφα μα όλα μιλούσαν για σιωπή.Διοχέτεβα τις σκέψεις μου στο σύμπαν νομίζοντας θα πάρω απαντήσεις.
Άγνωστη διάβαινα στράτες ελπίζοντας να ακούσω βοές.
Έψαχνα χαμένες λέξεις ακολουθώντας το τραγούδι του ανέμου. Σεργιάνιζα σε δειλινά ψάχνοντας πέρα απ αυτά.
Αφέθηκα στο χάιδεμα του ήλιου και μ έκαψε.
Αναρριχήθηκα σε βουνά μα έπεσα σε γκρέμια...
Διάβηκα ποταμούς μα χάθηκα στη δύνη τους.Σε σοκάκια ανήλιαγα
περιδιάβαινα ψάχνοντας χαραμάδα να μπεί το φως..
Θέλησα ν αγγίξω ψυχές μα έχασα τη δική μου.Πίστεψα σε λόγια αγνοώντας τη δύναμη των έργων.Θάρρεσα πως πέταγα μα πατούσα στη γη.
Όλα αυτά τάνιωσα διαβάζοντας τα γραφόμενα μου.
Έχασα πραγματικό χρόνο ζωής πιστεύοντας πως ζούσα το όνειρο. Ίσως το νιώσεις το πως ίσως και όχι.
Δεν είμαι παράλογη,ούτε παράξενη.
Διαφορετική ναι.
Μ αγγίζουν οι στάλες της βροχής,ένα ανθισμένο ρόδο της αυγής.