Χλωμή σα το φθινόπωρο έτσι ταιριάζει στην ψυχή τη μοιρασμένη,
τη σπασμένη σε κομμάτια,ίδια μα κρύσταλλα σε παλάμες κλειστές.
Σκυφτή μοιάζει μ ιτιά, σα τις κορφές κυπαρισσιών λυγά.
Ριγεί στο φύσημα τ ανέμου.
Κι όμως πέταγμα είχε των πουλιών στο χάραμα της μέρας.
Είχε τη χάρη τ αετού ,τα χρώματα του τόξου.
Τα λούλουδα της άνοιξης είχε για φυλαχτό της.