Λέξεις

Αγάπης κύματα οι λέξεις ψάχνουν το δικό τους γιαλό
Άδεια κοχύλια στην άμμο να περιμένουν το δικό τους ένοικο.
Σπασμένα κομμάτια μιας απέραντης πεδιάδας που περιμένουν τη βροχή να τα ενώσει.
Ναυαγισμένα πλοία στον πάτο της θλίψης ,άγρια
θηρία κλεισμένα σε παγίδα,
όλες όπου κι αν είναι ελπίζουν πως κάποιος θα τις μαζέψει
κάποια παλίρροια συναισθημάτων θα τις παρασύρει σε καρδιάς αραξοβόλι.
Ναυαγοί κι αυτές ψάχνουν σανίδα σωτηρίας,
το κλάμα τους βουβό σα κερί σβηστό σε φυλακή,κι αλίμονο αν στη μπόρα χαθούν
και το δρόμο δε μπορέσουν να βρουν θα μείνουν κοχύλια που τις δέρνουν τα κύματα,
ρυάκια λασπωμένα,κομμάτια ναύαγιου στο βυθό.

Ένα απόσπασμα ημερολόγιου όπως το βρήκα γραμμένο σε πρόχειρα χαρτιά,δικό μου είναι,αφορά μια ημερομηνία της ζωής μου δεν έχει σημασία ποια για κανένα ,πόσο μάλλον για μένα,δεν με νοιάζει αν αρέσει ,η όχι ,δεν το γράφω για να κριθώ ,θέλω απλά να το μοιραστώ,είναι κάτι που βίωσα,με πνίγει. Αν το μοιραστώ νιώθω πως το διοχετεύω στο σύμπαν.
Η μοναξιά μου μεγαλώνει απο τις ερωτήσεις που κάνω στον εαυτό μου και δεν μπορώ ν απαντήσω.
Μαρμάρωσαν τα όνειρα παγώσαν του ύπνου μαναχά συντροφιά γινήκαν ,σκιαχτήκαν κι ψίθυροι βαθειά κρυφτήκαν στης γης την αγκαλιά .Έπαψε να φιλά το κύμα την ακτή κι οι μουσικές χάσαν τη μελωδία τους,χλωμιάσαν τα λαμπιόνια τ ουρανού ,δε λέει τραγούδι ο άνεμος καθώς φυσάει σιμά μου για των ανθρώπων τις καρδιές και τις φωνές και τις σιωπές.

Ταξίδι.

Δεν μπορώ να τρέξω να φθάσω το χείμαρρο
για να βρω το ποτάμι
που θα μ οδηγήσει στη θάλασσα
να ταξιδέψω θέλω.
Τούτος ο τόπος είναι μικρός δε με χωρεί.
Κάποτε υπήρχε ζωή τώρα μόνο αναμνήσεις
κάποτε ηχούσαν φωνές τώρα πια κανένας δε μιλά.
Τα δέντρα γεράσαν κι αυτά
έχουν σημάδια στους κορμούς,
πιαστήκαν χέρι χέρι με θάμνους με λουλούδια ,με τ απαλό τ αγέρι
πήραν κι εμέ μαζί.
Κάποτε είχε φως ,τώρα μόνο σκιές.
Βαθιά είναι η νυχτιά κι αργεί πολύ να ξημερώσει
κι οι αστραπές μακριά κι αυτές
Πότε θα σμίξουν με το χείμαρρο
πότε θα γίνουν ποτάμι
να μ οδηγήσει στη θάλασσα;
Να ταξιδέψω θέλω.

ΣΙΩΠΗ

Ντυθήκαν ολα με σιωπή
σαν είδαν δακρυσμένα μάτια
σαν είδαν τ άστεγα όνειρα σ άδεια σοκάκια.
Βουβά τ αηδόνια,στον ουρανό πετρώσαν οι αγγέλοι.
Κρύα αυγή η ψυχή μου κι οι ελπίδες ξερά καλοκαιρινά χορτάρια.