Ένα απόσπασμα ημερολόγιου όπως το βρήκα γραμμένο σε πρόχειρα χαρτιά,δικό μου είναι,αφορά μια ημερομηνία της ζωής μου δεν έχει σημασία ποια για κανένα ,πόσο μάλλον για μένα,δεν με νοιάζει αν αρέσει ,η όχι ,δεν το γράφω για να κριθώ ,θέλω απλά να το μοιραστώ,είναι κάτι που βίωσα,με πνίγει. Αν το μοιραστώ νιώθω πως το διοχετεύω στο σύμπαν.
Η μοναξιά μου μεγαλώνει απο τις ερωτήσεις που κάνω στον εαυτό μου και δεν μπορώ ν απαντήσω.
Μαρμάρωσαν τα όνειρα παγώσαν του ύπνου μαναχά συντροφιά γινήκαν ,σκιαχτήκαν κι ψίθυροι βαθειά κρυφτήκαν στης γης την αγκαλιά .Έπαψε να φιλά το κύμα την ακτή κι οι μουσικές χάσαν τη μελωδία τους,χλωμιάσαν τα λαμπιόνια τ ουρανού ,δε λέει τραγούδι ο άνεμος καθώς φυσάει σιμά μου για των ανθρώπων τις καρδιές και τις φωνές και τις σιωπές.