Δεν μπορώ να τρέξω να φθάσω το χείμαρρο
για να βρω το ποτάμι
που θα μ οδηγήσει στη θάλασσα
να ταξιδέψω θέλω.
Τούτος ο τόπος είναι μικρός δε με χωρεί.
Κάποτε υπήρχε ζωή τώρα μόνο αναμνήσεις
κάποτε ηχούσαν φωνές τώρα πια κανένας δε μιλά.
Τα δέντρα γεράσαν κι αυτά
έχουν σημάδια στους κορμούς,
πιαστήκαν χέρι χέρι με θάμνους με λουλούδια ,με τ απαλό τ αγέρι
πήραν κι εμέ μαζί.
Κάποτε είχε φως ,τώρα μόνο σκιές.
Βαθιά είναι η νυχτιά κι αργεί πολύ να ξημερώσει
κι οι αστραπές μακριά κι αυτές
Πότε θα σμίξουν με το χείμαρρο
πότε θα γίνουν ποτάμι
να μ οδηγήσει στη θάλασσα;
Να ταξιδέψω θέλω.
Ολα ειναι στο χερι σου...Πρεπει να παψεις να ζεις με τις αναμνησεις...!
ΑπάντησηΔιαγραφήΣυμφωνώ με τον έφηβο!! Αν και εγώ δεν τα καταφέρνω...οι αναμνήσεις είναι όλη μου η ζωή....ωραία φωτογραφία.!
ΑπάντησηΔιαγραφήΑν ξεκοπουμε απο τις αναμνήσεις τι μας μενει;αγνοώ το παρον το θυσιάζω λες,ναι εχεις δίκιο,καπως ετσι ειναι.
ΑπάντησηΔιαγραφή