H νύχτα που για άλλους είναι ανάπαυση για μένα είναι σύναξη σκέψεων,είναι ο καθρέπτης που στήνω κι απέναντι του η ψυχή μου,γυμνή.
Κουβεντιάζω μαζί της ,είναι φορές που δακρύζουν τα μάτια,και λυπάμαι,και θυμώνω.Είναι που έπαψα να ελπίζω. Το μόνο χαμογιέλιο σα γκριμάτσα δικό μου,κι η χαρά ειρωνική με θωρρεί.Τη λυπάμαι,με λυπάμαι.Σκεπάζω τον καθρέπτη κι αυτή λουφάζει μέσα μου.Αύριο πάλι απ την αρχή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου