το όνειρο

Λύγισα στο άκουσμα της φωνής του ανέμου κι έτρεξα ξωπίσω του,
έτρεξα να κυνηγήσω μαζί του το όνειρο.
Περπάτησα σε σκοτάδι και φως.
Βγήκα μπροστά του να φθάσω πρώτη τ' άγγιξα κι έγινε δικό μου.
Τώρα είναι ανάμνηση.
Έζησα τη μέρα και θαρρούσα το βράδυ αργεί,
με κυνήγησε ο χρόνος και φοβήθηκα,
τι φρικτός που είναι,πόσο άσπλαχνος,
τρέχει σαν τον άνεμο όλα τα σαρώνει,
ψεύτης γεμάτος υποσχέσεις που δεν κρατά.
Σίγασε άνεμε δεν σε πιστεύω πια , δεν είμαι συνταξιδιώτης σου,
δεν σε φοβάμαι, μη με κυνηγάς.
Δε βλέπεις; πάτησα στη γη.
Άνθισαν κόκκινα λουλούδια στον κάμπο της λήθης.