To δειλινό πέφτει απαλά σα χιόνι.
Ξωπίσω το μυαλό ακολουθεί στ αδιάβατα γι αυτό μονοπάτια να διαβεί.
Θέλει να ταξιδέψει να βρεί τη μαύρη νύχτα και πέρα απ αυτή το φως.
Θέλει να χορέψει με τις νεραίδες του ποταμού να τις κλέψει τα όνειρα ,να κόψει νάρκισσους κι ανεμώνες απ τα ασάλευτα νερά της λίμνης.
Θέλει να ακούσει τη μουσική του αγέρα που κυνηγάει τη θύελα,να πλυθεί απ το νερό της καταιγίδας να δει άλλους ορίζοντες.
Τίποτε δε θα ξεχάσει ,τίποτε δε θα πετάξει σα τελέψει το ταξίδι.
Θα γυρίσει μες την αυγή κι όλα θα γίνουν μνήμη,κι αυτη θα ακολουθεί κάθε καινούργιο δειλινό να ξαναζήσει το ταξίδι.
Είναι ωραίο να μην ξεχνάς ,αρκεί η μνήμη να μην λειτουργεί χωρίς ,κι εμείς να το ξέρουμε,σαν ανασταλτικός παράγοντας στην πορεία της ζωής μας. Αν καταφέρουμε η μνήμη νάναι πηγή σοφίας ,γλυκό απόσταγμα ζωής τι πιό σπουδαίο!
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαλώς ηρθες
Καλως σας βρηκα,ποτε δεν ειναι αργα,καινουργιος κοσμος μπρος μου πρωτογνωρος .Χαιρομαι που γνωρζω ανθρωπους,που μπορω να μιλω ,που μ ακουν και τους ακουω.Στο διαβα μου δεν διδαχτηκα απ τα λαθη μου,τα αισθηματα μου μπρος απ τη λογικη.
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαλώς ήρθες τραγούδι του ανέμου, να πετάς όσο πιο ψηλά μπορείς...και κάθε φορά που βλέπεις ένα αστέρι να πέφτει, να του τραγουδάς τα όνειρα σου για να μπορέσει κάποιο άλλο να γεννηθεί...
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαλώς σε βρήκα WIND,κάποτε είχα βάλει στόχο το φεγγάρι
ΑπάντησηΔιαγραφήμα τα φτερά με πρόδωσαν,χάθηκα μες στ αστέρια,χορτασμένη σιωπές
ψάχνω τ άστεγα όνειρα.