Του ήλιου το πλάγιασμα έπεφτε στα μακρινά βουνά ,κι η νύχτα η μαβιά πάνω στον κόσμο.

Ένα κοματάκι ήλιου κρύφτηκε στον κόρφο μου.Σε θυμόμουνα με την καρδιά σφιγμένη,απο κείνη τη θλίψη που μου την έμαθες εσύ,κι ένοιωθα τόσο χαμένος,τόσο απόμακρος ,τόσο πληγωμένοςκαι τόσο μόνος.

Γιατί τις νύχτες σε νοιώθω τόσο απόμακρη;γιατί κάθε δειλινό ξεμακραίνεις από κοντά μου;

Σεργιανίστρα μέσα στα σκοτάδια της νύχτας,κοίτα τα συντρίμια των αστεριών,που αιωρούνται στον ουρανό!

Κυρία των δειλινών,έρχεσαι απο πολύ μακριά!προσπαθώ να σε σταματήσω ανεπιτυχώς.

Εσύ ,σχεδιάζεις τον ουρανό μ ένα λευκό κρινάκι πυρκαγιάς.

Είσαι φτιαγμένη από το παν.Από το φως,από στάχυα,από δάκρυα,από λάδι ιτιάς,είσαι η αιώνια απορία του σύμπαντος।Είσαι θύελλα που έθαψε τα σκιρτήματα μου,σε μηνύματα από άνθρακα,θειάφι και χρυσάφι!Οτι δεν έχω αγαπώ.Κι είσαι τόσο μακριά!