Ξανά φοβισμένα θέλω,πάλι τρομαγμένες ελπίδες,κι ο ήλιος εκεί ψηλά που βιάστηκε να δύσει,πριν προλάβει να φωτίσει τα σκοτάδια Μια πόρτα κλειστή,κι ένας λαθρεπιβάτης που μπήκε απ τη χαραμάδα να πάρει ότι δεν θέλησες να δώσεις,κι ο θόρυβος τόσο δυνατός,τόσο εκκωφαντικός που δεν τον αντέχεις।Αλήθεια πως μπορεί μια πόρτα κλειστή να κάνει τόσο θόρυβο στη σιωπή της μοναξιάς;Ματωμένα γόνατα και σκόρπια κομμάτια της ψυχής πεταμένα τριγύρω.
Η ζωή είναι ωραία θα σου πουν, αλήθεια;πότε;όταν περνώντας βιαστικά κεράσει μια ελπίδα;μα όταν πέρασε από δω μοναχά σφαλιστές πόρτες άφησε και τίποτε άλλο και τα χαμόγελα τα ψεύτικα ,έτσι αν σου πουν τώρα για μια ζωή ξέρεις τι θα απαντήσεις .
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου